Dierenverhalen

Sinds 2013 lopen de wandelaars van HUVO met Sintho, omdat zijn vrouwtje dat zelf niet meer kan. (Zie ook andere, eerdere verhalen over Sintho op deze pagina)

Hij is inmiddels dus gewend om twee keer per dag door een vrijwilliger te worden uitgelaten.
Gelukkig is Sintho een makkelijk hondje dat van mensen houdt en je dus altijd vrolijk begroet. Ook met andere hondjes is hij heel relaxed. Al regelmatig hebben we meegemaakt dat schuwe en bange honden juist wel naar hem toe komen. Altijd loopt hij de hele weg lief mee, maar als het regent kan hij erg eigenwijs zijn. Zeker als het zo hard regent dat hij zijn jasje aan moet tegen het klitten van zijn mooie lange vacht, zoals je op de foto ziet, gaat hij ‘in de ankers’. Maar iedere keer is het zeker weer een feestje als hij enthousiast kwispelend over de galerij naar ons toe komt rennen, en het is ook hartverwarmend om te zien hoe hard hij na het wandelen over diezelfde galerij weer terug naar huis rent omdat hij zo blij is weer bij zijn vrouwtje te zijn.
(Tekst en foto: Annet Lelieveld) (23-01-2018)

Hallo, ik ben Mignon, maar je mag mij ook Pukkie noemen.
Ik ben een klein Maltezer van 2 jaar oud. Mijn baasje Merel, met wie ik hier op de foto sta, gaat elke maand met mij naar De Mantel voor haar sociale stage van school.
Met haar moeder Sas ga ik ook nog naar Mariahoeve, naar het maandelijkse aai-uurtje op de 1e etage.
Die bezoekjes vind ik altijd erg leuk, want niet alleen word ik heerlijk geaaid en geknuffeld, ik krijg ook vaak snoepjes en ik mag met de andere aaihonden spelen. Wat wil een hond nog meer?
Ik hoop dan ook dat ik dit ‘werk’ nog lang kan blijven doen!
 

 

 


En dit is Rockey. Rocky wordt ook regelmatig mee uitgenomen als zijn vrouwtje het niet aankan. Daardoor blijft zij wel haar kameraadje houden dank zij onze vrijwilligers.

 

 

 

 

 

 


Hier drie van onze wandelmaatjes, Valentine, Syntho en Beer. Met deze hondjes gaan een aantal van onze vrijwilligers regelmatig op pad, omdat hun baasjes dat zelf niet meer kunnen. “Happy” koppeltje.

Beer-Valentine


EHBO voor dieren

Onder grote belangstelling organiseerde HUVO in november 2014 voor onze vrijwilligers een cursus EHBO voor dieren. De cursus was verdeeld over 2 avonden, theorie en praktijk, onder leiding van Drs R.E Luijkx, dierenarts in Voorschoten-Leidschendam. De cursus werd door onze vrijwilligers als zeer nuttig ervaren.

IMG_0002

Bob met Sascha

 

 

Sascha als vrijwilliger voor het praktijk gerichte deel van de cursus

 

 

 

 

 


Wandel succes

Op zaterdag is het feest voor Sintho. Dan komen zijn twee vriendinnetjes om hem uit te laten.
Lucy en Nina met Sintho
Hier ligt hij tussen zijn vriendinnen die hem zo graag vertroetelen.

Hondenshow in De Mantel te Voorburg.
Verzorgingstehuis De Mantel in Voorburg heeft in het kader van NL-Doet op zaterdag 22 maart 2014 voor de bewoners een hondenshow georganiseerd. Een flink aantal vrijwilligers van de HUVO waren met hun hond(en) aanwezig. Er was een te volgen parcours uitgezet, waarop een aantal opdrachten moesten worden uitgevoerd. Dit tot groot genoegen van de bewoners. Twee van de “HUVO”- honden wonnen zelfs een prijs, t.w. Hennie met Kwybes (1e prijs) en Aurelia met Sascha (3e prijs). Het was een gezellige middag.
parcour
Tokki
Sascha
oorkonde
_______
Laatste verslag van Mayra na haar verhuizing.
Nadat ik in 2008 stopte met werken heb ik mij al snel gemeld bij het Vrijwilligerspunt en hierdoor kwam ik als vrijwilligster terecht bij de Stichting HUVO. Er bleek behoefte aan vrijwilligers die met hun huisdieren naar bewoners in Zorgcentra wilden gaan, de zgn. “aaiprojecten”. Daar had ik wel oren naar. Ik heb toen Titia van Rosenthal ontmoet die heel enthousiast over HUVO vertelde en we maakten een afspraak om met mijn “mops” Lucy te beginnen (Turid kwam later in beeld).
In het begin was het wennen, maar de ouderen en mijn Lucy vonden het helemaal geweldig. Wij werden ingedeeld bij Florence Mariahoeve op een aantal afdelingen, o.a. op de 1e etage bij Mathy, Rustoord Leidschenveen, Schoorwijck Leidschendam, Wenkebach Den Haag en De Mantel in Voorburg, waar ik uiteindelijk mijn laatste aaiproject als vrijwilligster zou hebben.
Op zekere dag kwam mijn “mops” Turid in beeld en ook die vond het allemaal geweldig, viel bij de bewoners op schoot in slaap en liet zich lekker knuffelen.
Het was allemaal heel gezellig, vooral als Titia kwam met haar 2 teckeltjes en 2 konijntjes. Ook Els was vaak van de partij om Titia te assisteren met de konijntjes.
Er waren gezellige en soms hilarische momenten, hoewel ook verdrietige als een van de bewoners niet meer in ons midden was. Je raakt toch gehecht aan de bewoners die je regelmatig ziet.
Op zekere dag heb ik met pijn in mijn hart aan Titia moeten vertellen dat ik ging stoppen met het vrijwilligerswerk aangezien ik, nu met pensioen, naar mijn vaderland Curacao zou terugkeren.
Nu, op Curacao, vermaken de “mopsen” zich weer met andere dingen, rennen door de tuin en genieten van het lekkere weer en de warmte van de zon. Turid heeft zich omgetoverd tot waakhond en ach Lucy, nog steeds nieuwsgierig en een allemans vriendje. Ze hebben zich aardig aangepast, vlugger dan hun baasje.
Tot slot wil ik graag Titia, Els en Mathy ontzettend bedanken voor een geweldige tijd die ik  met hen heb gehad.
Ik wens Stichting HUVO nog een lang bestaan met hun fantastische werk.
Keep up the good job! There are people out there who need you!
Vriendelijke en warme groet van
Mayra, Lucy en Turid.
Lucy en Turid
de “mopsen” Lucy en Turid

De eerste keer wandelen
Een paar weken geleden heb ik me aangemeld om bij HUVO honden te gaan uitlaten. Een simpel mailtje naar Titia ging vooraf aan een introductie gesprek. Na een klein uurtje zijn mijn vragen beantwoord, de regels uitgelegd en de gegevens uitgewisseld. Op de terugweg komt de regen met bakken uit de hemel en ik bedenk me waarom de term “hondenweer” bestaat!
Een week later sta ik met Joyce (vrijwilliger) op de stoep bij mevrouw 1. Een aardige mevrouw met een leuk klein hondje (Syntho). Van huis uit ben ik grote honden gewend, ik zag kleine hondjes altijd een beetje als venijnig. Niets blijkt minder waar. Syntho is een geweldig enthousiast hondje en hartstikke lief. Enigszins verrast hoor ik van Joyce dat er nog een hondje (Beer) in dezelfde flat woont die graag mee wil, en zo sta ik 5 minuten later bij mevrouw 2 om Beer op te halen.
Ik loop de flat uit en Syntho kent de weg. Waar ik naar links wil bepaalt hij dat we rechtdoor gaan. Prima, we zien wel waar we uitkomen. Beer loopt gedwee mee en na een klein kwartiertje bevind ik me in de benarde situatie waarbij Syntho besluit om linksaf om de boom heen te gaan en Beer rechtsaf om de lantarenpaal. De lijnen vormen een web om mij, de lantarenpaal en de boom, maar na een klein minuutje pirouette draaien zijn we met ons drietjes uit de knoop.
Na een flinke wandeling lever ik Syntho en Beer af. Beide honden en de baasjes bedanken me hartelijk en ik spring op de fiets. Geslaagde eerste keer en gelukkig‚ geen hondenweer!
Sylvester
Sintho
Syntho

Bobbie heeft een nieuw baasje
Omdat het baasje van Bobbie ziek werd heeft HUVO een poosje 3 x per dag gewandeld met Bobbie. Toen mevrouw in het ziekenhuis werd opgenomen moest tijdelijke opvang geregeld worden en ook dat lukte. Het bleek dat mevrouw niet meer voor Bobbie zou kunnen zorgen en toen is er door de gemachtigde van mevrouw opvang geregeld in het seniorenhuis voor dieren in Den Bosch. Maar er is een goed eind gekomen aan deze situatie. Een familie in Zoetermeer die zelf een oud hondje hebben wilden graag een maatje voor hun hond en dat werd Bobbie.
Eind goed – al goed !
Bobby

Springlevend dank zij HUVO:
Het baasje van Jacky, nu Jack, een border collie/Friese Stabij mix, had voor zijn hond een codicil laten opstellen door de HUVO. Na overlijden van de baas aan ons de mooie taak om een al dan niet tijdelijk onderkomen voor Jack te vinden. En dat is deels gelukt! Onze vrijwilliger Ilona wilde hem tijdelijk opnemen.
Wij zoeken voor Jack definitief een nieuwe baas. Het blijkt uit zijn gedrag en contacten op straat dat een ouder echtpaar of een vitale oudere heer het best bij Jack past. Jack is 11 jaar, kerngezond, heel speels, kortom een probleemloze hond. Hij heeft ook een clicker training gehad. Onze vrijwilligster, waar Jack nu tijdelijk verblijft, biedt aan om b.v. bij vakanties e.d. voor Jack te zorgen. Zie ook onze pagina “Baas gezocht”.
_MG_0136
Goed nieuws. Ilona, de vrijwilligster die Jack tijdelijk opving toen dat nodig was, heeft besloten dat Jack definitief in haar gezin blijft. Fantastisch !!
_______
Het is vrijdagmiddag en we zitten er weer allemaal klaar voor. Een keer in de maand komen de dames van de HUVO langs met hun huisdieren. Vandaag krijgen we bezoek van drie honden en een konijn en ze worden met veel enthousiasme ontvangen. Op de tafel wordt plaats gemaakt voor het kleedje waar het konijn op kan zitten. Bennie, zo heet het konijn, vind alles best. Hij blijft lekker op zijn kleedje zitten zolang hij maar geaaid wordt, want dat vind hij heerlijk. Het is een echt knuffelkonijn.
De honden lopen rond de tafel en zoeken ook een plekje. De dames van de HUVO maken zo hun rondje langs alle bewoners voor een praatje en de honden schuiven natuurlijk meteen mee, want er moet wel geaaid worden. En dan komen de verhalen los van diegene die vroeger ook een hond hebben gehad of misschien zelfs wel een konijn. Het maakt een hoop herinneringen los en het zijn altijd leuke verhalen om te horen.
De honden hebben het goed naar hun zin. Christie ligt naast de stoel en laat zich lekker op haar buik kriebelen terwijl Luna alle bewoners even gedag gaat zeggen door haar kop op hun schoot te leggen. Maar een van de hondjes, Jochie genaamd, is ook wel erg geïnteresseerd in het konijn en probeert elke keer zo een plekje te vinden dat hij Bennie in de gaten kan houden. Wat een ondeugd! Maar gelukkig doet hij Bennie niks maar is alleen heel erg nieuwsgierig. Bennie trekt zich hier niks van aan en verschuift rustig van de ene schoot naar de andere.
Na ruim een uur geknuffeld te hebben is het voor de beestjes weer tijd om te vertrekken. We maken meteen een afspraak voor de volgende maand en daar gaan ze dan. Wat een heerlijke middag! Bedankt HUVO, fijn dat jullie weer geweest zijn.
Mathy, Activiteitenbegeleiding Mariahoeve

Gedurende 8 dagen hadden wij een loge genaamd Perro, de Zwitserse herder van onze vrijwilligster Ingrid. In verband met haar operatie moest voor Perro tijdelijk onderdak worden gezocht. Onze eigen drie honden, Ripley, Rakker en Bertus moeten altijd even wennen aan nieuwe gasthonden, maar in het geval van Perro was het ijs heel snel gebroken. Dat was vooral te danken aan het gedrag van Perro, die vrij en onbekommerd iedereen benaderde en ook iedereen aardig en gezellig vond. Enigszins problematisch werd het toen bleek, dat hij bij tijdelijke afwezigheid van mensen de boel behoorlijk op stelten kon zetten. Een aanval op de luxaflex, het openen van een zware glazen deur en zelfs de voordeur van binnenuit, zodat onze overbuurman hem op de stoep van ons huis aantrof, behoorden tot zijn bezigheden. Zodoende moesten wij voor een avond een beroep doen op onze voorzitter Titia om oppas te zijn. Voor een andere avond namen wij hem mee naar een diner-dansant, waar hij zich voorbeeldig heeft gedragen. Na een week ging hij weer terug naar zijn baasje Ingrid. Het is opmerkelijk stil in huis. Dat is ook zo weer gewend, maar je mist toch Perro’s vrolijkheid, nieuwsgierigheid, gezonde eetlust en de uitstapjes, die we nu weer met onze eigen honden maken.

 

 


Jasmijn is een prachtige Pers, een zg. Tortie-tabby. Ze was drie jaar oud toen ze bij ons kwam. Die eerste dag durfde ze niet uit haar mandje te komen, ze lag ook nog veilig onder een dekentje, haar lieve kopje stak er net bovenuit. Maar langzaam aan ging ze het huis verkennen en na een paar dagen kon het dekentje weg. Toen zagen we ook dat ze veel klitten had in haar lange vacht, daar moest nodig iets aan gedaan worden, maar als je probeerde te kammen kon je een flinke haal krijgen. Dat was het eerste probleem.
Het tweede probleem was lastiger, ze deed alleen een plas in de kattenbak. Het “andere” legde ze ernaast! Gatver! En ze had nog diarree ook. Advies gevraagd aan een fokker, de dierenarts en een kattentherapeut. Zo kwamen we bij een stagiaire terecht die een opleiding “Specifiek kattengedrag” deed. Zij adviseerde de poepplekken heel goed schoon te maken zodat alle luchtjes weg waren. Toen moesten wij een groot dienblad vlak naast de kattenbak zetten. Op een antislipmatje zodat het niet weggleed. Als Jasmijn deze alternatieve kattenbak gebruikte, uitgebreid belonen en toejuichen. Zocht ze toch een andere plaats, dan moesten we haar met zachte hand oppakken en op het dienblad zetten. En lief tegen haar praten totdat ze haar behoefte had gedaan. Zo moesten we verder trainen. Door kattengrit op het dienblad te doen, zodat het op een echte kattenbak leek zou Jasmijn wel overstappen. Dat is helaas niet gelukt. Ze doet het nog steeds op het dienblad, maar daar zijn we nu aan gewend!
Wij vinden het een goede oplossing en Jasmijn kan blijven. Het is een super lieve poes. Ze komt graag op schoot en “praat” dan met je. Je kunt haar als een baby in je armen nemen en dan ligt ze zacht te spinnen.
Lida Goosen
Jasmijn-1
Jasmijn, veilig onder de tafel

Bo, een tweejarige Golden Retriever reu werd bij HUVO aangemeld voor overplaatsing. Hij was al aan zijn derde baas bezig en ook hier kon hij niet blijven. Dat lag echt niet aan Bo, hij is een fijne hond die ondanks alle verhuizingen zijn goede humeur niet had verloren. Toen zijn baas met spoed moest worden opgenomen in het ziekenhuis had Bo een probleem. Herplaatsing is niet binnen een paar dagen geregeld en het asiel zat helemaal vol. Als HUVO vrijwilliger heb ik aangeboden hem op te vangen, wetende dat mijn eigen hond, Lonne, moeilijk zou gaan doen, want zij is behoorlijk jaloers op iedere hond die mijn aandacht krijgt.
Toen ik Bo ging halen sprong hij enthousiast in de auto. We hadden al een paar keer samen gewandeld dus hij kende mij. Om Lonne niet onvoorbereid te confronteren met een woest vreemde hond op haar terrein had ik met een huisgenoot geregeld dat die met haar buiten zou zijn zodra ik met Bo de straat in kwam. Samen zijn we met de twee honden een eind gaan wandelen. En dat ging prima. De honden vonden elkaar leuk en hebben gespeeld en gehold. Dan naar huis. Best spannend. Voor Bo was het huis vreemd en voor Lonne was Bo vreemd. Dus zenuwen aan beide kanten en ook een beetje bij mij. Uiteraard begon Bo aan een snuffeltocht door het huis, op de hielen gevolgd door Lonne alsof zij hier ook voor het eerst was. Ik heb ze hun gang laten gaan en mij nergens mee bemoeid. In de tussentijd alle spullen van Bo een plek gegeven. Zijn etensbak, ligkussen, speeltjes en voer.
Binnen zaten de honden elkaar achterna en daarvoor is echt geen ruimte, dus iedereen de tuin in. Bo daagde mijn hond steeds uit voor een spelletje. Kont omhoog en kwispelen en dan maar hollen. Uiteindelijk werden ze toch moe en lagen ze languit in het gras na te hijgen. Niet voor lang want toen vond Bo Lonne’s piepspeeltje. Dat was dolle pret! Maar Lonne dacht daar anders over: “Ho, afblijven, dat is van mij!” Toen Bo ook nog bij mij om een aai kwam bedelen had hij de eerste snauw van Lonne te pakken. Daar reageerde hij een beetje beduusd op en liet haar verder met rust.
Zo ging de eerste dag in redelijke harmonie voorbij. Dan het slapen. Wat zou ik doen? Lonne slaapt altijd in de gang onderaan de trap, zou Bo erbij willen? Proberen maar. Lonne’s slaapkleed op haar eigen plekje en het kussen van Bo aan de andere kant van de gang. Licht uit en ik naar boven. Ze bleven rustig. Een keer werd ik wakker omdat ze zo hard snurkten! Toen ik de volgende ochtend beneden kwam lag Bo languit op Lonne’s plaats en Lonne opgerold op de voor haar veel te kleine kussen van Bo.
Die dag ging het niet zo goed. Bo was niet meer onder de indruk van Lonne’s gesnauw en bromde terug. Toen hij ook dominant reuengedrag vertoonde door zijn kop op Lonne’s rug te leggen gingen ze serieus bakkeleien. Ik moest iedere keer tussenbeiden komen. Alleen tijdens het wandelen gingen ze aardig met elkaar om. Ik heb die dag heel wat afgelopen. Ik was dan ook erg blij toen er een belletje kwam dat er bij het asiel plaats was.
Ik heb Bo met al zijn spullen weggebracht. Vrolijk huppelde hij achter mij aan in het volste vertrouwen dat we weer iets leuks gingen doen. Het hek van zijn tijdelijk verblijf stond open en niets vermoedend stapte hij naar binnen. Toen de deur achter hem dicht ging keek hij om waar ik bleef.
Die blik zal ik nooit vergeten. Eerst opperste verbazing en toen paniek. “Wat doe je nou!” zeiden die ogen. Ik heb me omgedraaid en heb hem nooit meer gezien.
Gelukkig maar, want Bo is maar een week in het asiel gebleven. Toen kwam er al een nieuwe baas voor hem. Wetende dat de asielmedewerkers heel zorgvuldig nieuwe bazen selecteren heeft Bo nu eindelijk een goed thuis waar hij voor altijd mag blijven. Ik gun het hem zo.
En mijn Lonne slaakte een zucht van verlichting toen ik zonder Bo thuis kwam.


In de stromende regen de hond uitlaten. Dat is niet zo fijn, maar als je een tijdje in een nat bos loopt blijkt het een zintuigstrelende ervaring. De regen ruist zachtjes door de bladeren. Geheimzinnig fluisterend geven de blaadjes elkaar de druppels door. Ik adem diep de frisse lucht en die specifieke geur van natte aarde in. Als het even droog is laten de vogels luidkeels horen dat ze er zijn. In mijn beleving hoor ik er duizenden. Fluitend, tsjirpend, koerend en de parkieten die er sinds een paar jaar wonen overstemmen alles met hun schelle kreten.
Als ik uit het bos bij een groot grasveld kom zie ik een bejaarde dame op een bankje zitten. Met opgeheven hoofd zit ze daar, heel stil. Ik blijf naar haar kijken, ze beweegt niet. Ik zie dat haar jas, rok en haren drijfnat zijn. Ze zit daar dus al een tijdje. Zou ze niet lekker zijn? Geen zinnig mens gaat in dit weer op een bankje zitten. Moet ik helpen? Langzaam loop ik op haar toe. Ze heeft de ogen gesloten.
“Mevrouw, heeft u hulp nodig?” zeg ik. Ze hoort me niet. Ik zeg het nog eens, nu iets luider. Ze schrikt op, kijkt mij aan en zegt: “Neen, neen hoor, dank u. Ik zit te genieten van de vogels”.
Ik maak mijn excuses dat ik haar heb gestoord en loop weer naar het pad.
Als ik omkijk zie ik dat ze is opgestaan en wegloopt. Ik heb kennelijk de betovering van het fluitconcert doorbroken en voel me schuldig.
Wie bepaalt wat wel of niet zinnig is?

aaien
Veel mensen vragen wat is een aai-project als ik ze vertel dat ik me met mijn hond Lucas bij HUVO heb aangemeld. De tweede vraag is of Lucas daarvoor wel geschikt is. Lucas is een kruising terrier van bijna 7 jaar, met een sprekend kopje en mooie bruine ogen. Ook is het een hondje met een typisch terrier karakter. Ondeugend, eigen willetje en energiek. Deze eigenschappen maken dat het geen schoothondje is. Maar hij is dol op aandacht.
Op een zaterdagmiddag was de “try-out” voor Lucas in verpleeghuis Mariahoeve. We zijn te vroeg en wachten bij de receptie. Als de HUVO medewerkster komt en zich voorstelt is Lucas’ aandacht onmiddellijk getrokken door de rieten mand die zij bij zich heeft. Want daarin blijkt een konijn met dezelfde missie te zitten.
Samen vertrekken we naar de huiskamers waar de bewoners zitten die we gaan bezoeken. Lucas volgt vooral de rieten mand en lijkt voor zijn omgeving weining aandacht meer te hebben, laat staan geaaid te worden….
Gelukkig gaat het een stuk beter wanneer we ons niet tegelijk in dezelfde ruimte bevinden. En zo is het ook leuker voor de bewoners, als we ons rondje afwisselend in de ene en dan in de andere huiskamer maken.
Het contact maken met de bewoners van deze afdeling verloopt heel verschillend: sommigen zijn moeilijk te bereiken. Lucas vindt de aandacht prima en ik vind het zelf ook leuk om te praten met de bewoners.
Anderhalf uur vliegt om.
Wanneer ik en Lucas afscheid hebben genomen gaan we naar buiten. Thuisgekomen gaat er een moe hondje op zijn kleed liggen. Alhoewel ik vermoed dat zijn energie vooral is gaan zitten in het grote verlangen naar een ontmoeting met het konijn, denk ik toch dat hij het prima heeft gedaan.Met een voldaan gevoel schenk ik een kopje thee en laat mijn nieuwe ervaring bezinken.

Alma Mulder

lucasassen-1

Lucas


Op stap!
Als vrijwillige uitlaathulp bij de HUVO krijg je met allerlei soorten en maten honden te maken. Jong en oud. Als je de hond nog niet eerder hebt ontmoet neem je even de tijd om aan elkaar te wennen in het bijzijn van de baas. Even een praatje, een aai en laat de hond uitgebreid aan je snuffelen.
Een snoepje uit je jaszak toveren doet vaak wonderen. Je vraagt aan de baas hoe de hond zich buiten gedraagt, hoe het contact met andere honden verloopt (heel belangrijk), en hoe lang de hond wil en kan lopen.
En dan op stap! Best spannend zo’n eerste keer. Je merkt dat dat ook voor de hond geldt. Ze kijken steeds om of die vreemde er nog is. Maar vaak overwint de blijdschap van het buiten zijn het van de onwennige situatie.
Een z.g. uitrol- of flexlijn is heel prettig bij het uitlaten van een hond die je niet zo goed kent en daardoor niet los kunt laten lopen. Het geeft meer bewegingsvrijheid dan een gewone lijn. Soms heeft de baas langdurig hulp nodig en kan het gebeuren dat je heel vaak dezelfde hond uitlaat. Dan ontstaat er een band en als de hond ook goed naar je luistert, kun je hem wel loslaten lopen. Maar, het is altijd opletten, het is en blijft de hond van een ander!
Een vaste klant van HUVO is Boebie. Een boerenfox (reu). Alle vrijwilligers hebben hem al vele malen uitgelaten. Als je hem komt halen springt hij bijna door de ruiten van enthousiasme en in de gang kronkelt hij van blijdschap rond je benen. Het is dan een hele klus om hem aan te lijnen.
Eenmaal buiten kijkt hij niet meer op of om. Als een stofzuiger schuift hij in rap tempo met zijn neus over de grond. Bij ieder graspolletje, paaltje, struik, brug of zomaar midden op gras gaat zijn poot omhoog voor een geurvlag. Daartussendoor doet hij ook gewone plassen en de rest (want daar gaat het toch om). Na een half uur wordt hij wat rustiger en kijkt eens om wie er nu weer aan de andere kant van dat lijntje loopt. Als hij ziet dat je hand naar je jaszak gaat, komt hij snel dat snoepje halen. Hij laat zich lekker aaien en als je dan ook nog een balletje bij je hebt, dan is het helemaal feest voor Boebie.
Na een uurtje wil hij wel weer naar huis. Hoe dichter we bij zijn straat komen, hoe sneller hij gaat lopen. Hij is duidelijk blij weer bij zijn baas te zijn, en eenmaal binnen is hij je compleet vergeten. En zo hoort het ook!