Het is vrijdagmiddag en we zitten er weer allemaal klaar voor. Een keer in de maand komen de dames van de HUVO langs met hun huisdieren. Vandaag krijgen we bezoek van drie honden en een konijn en ze worden met veel enthousiasme ontvangen. Op de tafel wordt plaats gemaakt voor het kleedje waar het konijn op kan zitten. Bennie, zo heet het konijn, vind alles best. Hij blijft lekker op zijn kleedje zitten zolang hij maar geaaid wordt, want dat vind hij heerlijk. Het is een echt knuffelkonijn.

De honden lopen rond de tafel en zoeken ook een plekje. De dames van de HUVO maken zo hun rondje langs alle bewoners voor een praatje en de honden schuiven natuurlijk meteen mee, want er moet wel geaaid worden. En dan komen de verhalen los van diegene die vroeger ook een hond hebben gehad of misschien zelfs wel een konijn. Het maakt een hoop herinneringen los en het zijn altijd leuke verhalen om te horen.

De honden hebben het goed naar hun zin. Christie ligt naast de stoel en laat zich lekker op haar buik kriebelen terwijl Luna alle bewoners even gedag gaat zeggen door haar kop op hun schoot te leggen. Maar een van de hondjes, Jochie genaamd,  is ook wel erg geïnteresseerd in het konijn en probeert elke keer zo een plekje te vinden dat hij Bennie in de gaten kan houden. Wat een ondeugd! Maar gelukkig doet hij Bennie niks maar is alleen heel erg nieuwsgierig. Bennie trekt zich hier niks van aan en verschuift rustig van de ene schoot naar de andere.

Na ruim een uur geknuffeld te hebben is het voor de beestjes weer tijd om te vertrekken. We maken meteen een afspraak voor de volgende maand  en daar gaan ze dan. Wat een heerlijke middag!  Bedankt HUVO, fijn dat jullie weer geweest zijn.

 

Mathy, Activiteitenbegeleiding

 

__________________________________

 

Gedurende 8 dagen hadden wij een logé, genaamd Perro, de Zwitserse  herder van onze vrijwilligster Ingrid. In verband met haar operatie moest voor Perro tijdelijk onderdak worden gezocht. Onze eigen drie honden, Ripley, Rakker en Bertus moeten altijd even wennen aan nieuwe gasthonden, maar in het geval van Perro was het  ijs heel snel gebroken. Dat was vooral te danken aan het gedrag van Perro, die vrij en onbekommerd iedereen benaderde en ook iedereen aardig en gezellig vond. Enigszins problematisch werd het toen bleek, dat hij bij tijdelijke afwezigheid van mensen de boel behoorlijk op stelten kon zetten. Een aanval op de luxaflex, het openen van een zware glazen deur en zelfs de voordeur van binnenuit, zodat onze overbuurman hem op de stoep van ons huis aantrof, behoorden tot zijn bezigheden. Zodoende moesten wij voor één avond een beroep doen op onze voorzitster om oppas te zijn. Voor een andere avond namen wij hem mee naar een diner-dansant, waar hij zich voorbeeldig heeft gedragen. Na een week ging  hij weer terug naar zijn baasje Ingrid. Het is opmerkelijk stil in huis. Dat is ook zo weer gewend, maar je mist toch Perro`s vrolijkheid, nieuwsgierigheid, gezonde eetlust en de uitstapjes, die we nu weer met onze eigen honden maken.

 

 

                     

____________________________________________

 

Jasmijn en het dienblad

 

Jasmijn is een prachtige Pers, een zg. Tortie-tabby. Ze was drie jaar oud toen ze bij ons kwam.  Die eerste dag durfde ze niet uit haar mandje te komen, ze lag ook nog veilig onder een dekentje, haar lieve kopje stak er net bovenuit. Maar langzaam aan ging ze het huis verkennen en na een paar dagen kon het dekentje weg. Toen zagen we ook dat ze veel klitten had in haar lange vacht, daar moest nodig iets aan gedaan worden, maar als je probeerde te kammen kon je een flinke haal krijgen.  Dat was het eerste probleem.

Het tweede probleem was lastiger, ze deed alleen een plas in de kattenbak. Het"andere" legde ze ernaast!  Gatver! En ze had nog diarree ook.  Advies gevraagd aan een fokker, de dierenarts en een kattentherapeut. Zo kwamen we bij een stagiaire terecht die een opleiding "Specifiek kattengedrag" deed.  Zij adviseerde de poepplekken heel goed schoon te maken zodat alle luchtjes weg waren. Toen moesten wij een groot dienblad vlak naast de kattenbak zetten. Op een antislipmatje zodat het niet weggleed.  Als Jasmijn deze alternatieve kattenbak gebruikte, uitgebreid belonen en toejuichen. Zocht ze toch een andere plaats, dan moesten we haar met zachte hand oppakken en op het dienblad zetten. En lief tegen haar praten totdat ze haar behoefte had gedaan. 

Zo moesten we verder trainen. Door kattengrit op het dienblad te doen, zodat het op een echte kattenbak leek zou Jasmijn wel overstappen. Dat is helaas niet gelukt. Ze doet het nog steeds op het dienblad, maar daar zijn we nu aan gewend!

Wij vinden het een goede oplossing en Jasmijn kan blijven. Het is een super lieve poes. Ze komt graag op schoot en 'praat' dan met je. Je kunt haar als een baby in je armen nemen en dan ligt ze zacht te spinnen. 

 

Lida Goosen

 

Jasmijn veilig onder de tafel

 

__________________________________________________________

 

                    een huvo logé

 

Bo, een tweejarige Golden Retriever reu werd bij HUVO aangemeld voor overplaatsing. Hij was al aan zijn derde baas bezig en ook hier kon hij niet blijven. Dat lag echt niet aan Bo, hij is een fijne hond die ondanks alle verhuizingen zijn goede humeur niet had verloren. Toen zijn baas met spoed moest worden opgenomen in het ziekenhuis had Bo een probleem. Herplaatsing is niet binnen een paar dagen geregeld en het asiel zat helemaal vol. Als HUVO vrijwilliger heb ik aangeboden hem op te vangen, wetende dat mijn eigen hond, Lonne, moeilijk zou gaan doen, want zij is behoorlijk jaloers op iedere hond die mijn aandacht krijgt.

Toen ik Bo ging halen sprong hij enthousiast in de auto. We hadden al een paar keer samen gewandeld dus hij kende mij. Om Lonne niet onvoorbereid te confronteren met een woest vreemde hond op haar terrein had ik met een huisgenoot geregeld dat die met haar buiten zou zijn zodra ik met Bo de straat in kwam. Samen zijn we met de twee honden een eind gaan wandelen. En dat ging prima. De honden vonden elkaar leuk en hebben gespeeld en gehold. Dan naar huis. Best spannend. Voor Bo was het huis vreemd en voor Lonne was Bo vreemd. Dus zenuwen aan beide kanten en ook een beetje bij mij. Uiteraard begon Bo aan een snuffeltocht door het huis, op de hielen gevolgd door Lonne alsof zij hier ook voor het eerst was. Ik heb ze hun gang laten gaan en mij nergens mee bemoeid. In de tussentijd alle spullen van Bo een plek gegeven. Zijn etensbak, ligkussen, speeltjes en voer.

Binnen zaten de honden elkaar achterna en daarvoor is echt geen ruimte, dus allemaal de tuin in. Bo daagde mijn hond steeds uit voor een spelletje. Kont omhoog en kwispelen en dan maar hollen. Uiteindelijk werden ze toch moe en lagen ze languit in het gras na te hijgen. Niet voor lang want toen vond Bo Lonne's piepspeeltje. Dat was dolle pret! Maar Lonne dacht daar anders over: "Hé afblijven, dat is van mij!" Toen Bo ook nog bij mij om een aai kwam bedelen had hij de eerste snauw van Lonne te pakken. Daar reageerde hij een beetje beduusd op en liet haar verder met rust.

Zo ging de eerste dag in redelijke harmonie voorbij. Dan het slapen. Wat zou ik doen? Lonne slaapt altijd in de gang onderaan de trap, zou Bo erbij willen? Proberen maar. Lonne's slaapkleed op haar eigen plekje en het kussen van Bo aan de andere kant van de gang. Licht uit en ik naar boven. Ze bleven rustig. Eén keer werd ik wakker omdat ze zo hard lagen te snurken! Toen ik de volgende ochtend beneden kwam lag Bo languit op Lonne's plaats en Lonne opgerold op de voor haar veel te kleine voordeurmat.

Die dag ging het niet zo goed. Bo was niet meer onder de indruk van Lonne's gesnauw en bromde terug. Toen hij ook dominant reuengedrag vertoonde door zijn kop op Lonne's rug te leggen gingen ze serieus bakkeleien. Ik moest iedere keer tussenbeiden komen. Alleen tijdens het wandelen gingen ze aardig met elkaar om. Ik heb die dag heel wat afgelopen. Ik was dan ook erg blij toen er een belletje kwam dat er bij het asiel plaats was.

Ik heb Bo met al zijn spullen weggebracht. Vrolijk huppelde hij achter mij aan in het volste vertrouwen dat we weer iets leuks gingen doen. Het hek van zijn tijdelijk verblijf stond open en niets vermoedend stapte hij naar binnen. Toen de deur achter hem dicht ging keek hij om waar ik bleef.

Die blik zal ik nooit vergeten. Eerst opperste verbazing en toen paniek. "Wat doe je nou!" zeiden die ogen. Ik heb me omgedraaid en heb hem nooit meer gezien.

Gelukkig maar, want Bo is maar één week in het asiel gebleven. Toen kwam er al een nieuwe baas voor hem. Wetende dat de asielmedewerkers heel zorgvuldig nieuwe bazen selecteren heeft Bo nu eindelijk een goed thuis waar hij voor altijd mag blijven. Ik gun het hem zo.

En mijn Lonne slaakte een zucht van verlichting toen ik zonder Bo thuis kwam.

ldk

 

 

_______________________________________________

 

vogels

 

 

In de stromende regen de hond uitlaten. Dat is niet zo fijn, maar als je een tijdje  in een nat bos loopt blijkt dat een zintuigstrelende ervaring. De regen ruist zachtjes door de bladeren. Geheimzinnig fluisterend geven de blaadjes elkaar de druppels door. Ik adem diep de frisse lucht en die specifieke geur van natte aarde in.

Als het even droog is laten de vogels luidkeels horen dat ze er zijn. In mijn beleving hoor ik er duizenden. Fluitend, tsjirpend, koerend en de parkieten die er sinds een paar jaar wonen proberen met hun schelle kreten alles te overstemmen.

Als ik uit het bos bij een groot grasveld kom zie ik een bejaarde dame op een bankje zitten. Met opgeheven hoofd zit ze daar, heel stil. Ik blijf naar haar kijken, ze beweegt niet. Ik zie dat haar jas, rok en haren drijfnat zijn. Ze zit daar dus al een tijdje. Zou ze niet lekker zijn? Geen zinnig mens gaat in dit weer op een bankje zitten. Moet ik helpen? Langzaam loop ik op haar toe. Ze heeft de ogen gesloten. 

"Mevrouw, heeft u hulp nodig?" zeg ik. Ze hoort me niet. Ik zeg het nog eens, nu iets luider. Ze schrikt op, kijkt mij aan en zegt: "Neen, neen hoor, dank u. Ik zit te genieten van de vogels".

Ik maak mijn excuses dat ik haar heb gestoord en loop weer naar het pad.

Als ik omkijk zie ik dat ze is opgestaan en wegloopt. Ik heb kennelijk de betovering van het fluitconcert doorbroken en voel me schuldig.

Wie bepaalt wat wel of niet zinnig is?

 

LdK

 

___________________________________________________________

 

aaien

 

 

Veel mensen vragen wat is een aai-project als ik ze vertel dat ik me met mijn hond Lucas bij HUVO heb aangemeld. De tweede vraag is of Lucas daarvoor wel geschikt is. Lucas is een kruising terriër van bijna 7 jaar, met een sprekend kopje en mooie bruine ogen. Ook is het een hondje met een typisch terriërkarakter. Ondeugend, eigen willetje en energiek. Deze eigenschappen maken dat het geen schoothondje is. Maar hij is dol op aandacht.

 

Op een zaterdagmiddag was de "try-out" voor Lucas in verpleeghuis Mariahoeve. We zijn te vroeg en wachten bij de receptie. Als de HUVO medewerkster komt en zich voorstelt is Lucas' aandacht onmiddellijk getrokken door de rieten mand die zij bij zich  heeft. Want daarin blijkt een konijn met dezelfde missie te zitten.

Samen vertrekken we naar de huiskamers waar de bewoners zitten die we gaan bezoeken. Lucas volgt vooral de rieten mand en lijkt voor zijn omgeving weining aandacht meer te hebben, laat staan geaaid te worden....

Gelukkig gaat het een stuk beter wanneer we ons niet tegelijk in dezelfde ruimte bevinden. En zo is het ook leuker voor de bewoners, als we ons rondje afwisselend in de ene en dan in de andere huiskamer maken.

Het contact maken met de bewoners van deze afdeling verloopt heel verschillend: sommigen zijn moeilijk te bereiken. Lucas vindt de aandacht prima en ik vind het zelf ook leuk om te praten met de bewoners.

Anderhalf uur vliegt om.

 

Wanneer ik en Lucas afscheid hebben genomen gaan we naar buiten. Thuisgekomen gaat er een moe hondje op zijn kleed liggen.

Alhoewel ik vermoed dat zijn energie vooral is gaan zitten in het grote verlangen naar een ontmoeting met het konijn,

denk ik toch dat hij het prima heeft gedaan.

Met een voldaan gevoel schenk ik een kopje thee

en laat mijn nieuwe ervaring bezinken.

 

Alma Mulder

 

______________________________________________________

 

andere dokter

 

Mijn vierjarige kleinzoon leeft intens mee met alles wat er met Hond gebeurt. Dus toen Hond jarig werd moest de kamer versierd. We zijn crêpepapier  gaan kopen en Hond ging mee om haar lievelingskleur uit te zoeken. Volgens kleinzoon was dat rood. Thuis hebben we het papier in repen geknipt, rondjes van gemaakt en deze aan elkaar geplakt zodat het een slinger werd.

De dag voor de verjaardag werd de slinger opgehangen. Kleinzoon wilde dat natuurlijk zelf doen, maar dat was geen succes. Hond liep enthousiast achter hem aan en begon met de slinger te spelen. Alles kapot. Weer opnieuw beginnen.

Op de grote feestdag werd Hond toegezongen en kreeg eetbare cadeautjes.

's-Middags gingen we naar het bos waar we, heel toevallig, veel bekende honden tegen kwamen. Kleinzoon vertelde aan alle baasjes dat Hond jarig was. Iedereen speelde het mee en er werd enthousiast pootjes geschud. We bleven met z'n allen op een grasveld staan praten en de honden hadden daardoor de tijd om met elkaar te dollen.

Kleinzoon stelde tevreden vast dat Hond een leuk verjaarspartijtje had gegeven.

 

Minder leuk was het toen Hond zich de volgende dag verstapte en mank liep. Wij naar de dierenarts. Met wat pillen en de opdracht het de komende dagen rustig aan te doen konden we naar huis. Hond werd voorzichtig van de behandeltafel op de grond gezet. Op drie poten hinkte ze rond.

Kleinzoon zag dat zo eens aan en zei: "Zullen we nu naar een andere dokter gaan?" "Heb ik iets fout gedaan", vroeg de dierenarts. "Ja natuurlijk", antwoordde kleinzoon verontwaardigd over zoveel domheid. "Hond heeft nog steeds pijn."

 

LdK

 

________________________________________

 

Maddy en Ninja

hoe twee bejaarde dames vriendinnen werden

 

Het begon allemaal met de aanvraag van iemand die gezelschap zocht voor haar 14 jarige poes Maddy. Bij een bezadigde poezendame past geen kitten. Omdat het asiel geen bedaarde poes "in voorraad" had werd het verzoek doorgestuurd naar HUVO. Dat trof. Wij hadden wij juist een aanvraag ontvangen voor herplaatsing van de 17 jarige Ninja.

  Nu kijken of de dames met elkaar konden opschieten.

 

Hier het verslag van de nieuwe baas van Ninja:

  

Zaterdag heb ik Ninja opgehaald. Ze was meteen heel lief, ik mocht haar aaien en kreeg kopjes tegen mijn hoofd. Nadat ze het huis had besnuffeld, kreeg ze in de gaten dat er nog een poes in huis  was. Toen werd er flink geblazen en Ninja vluchtte in mijn kledingkast. Daar was ze veilig en heb ik haar daar gelaten en wel vaak geaaid.

Tegen de avond was ik haar kwijt en vond haar op mijn bed onder het dekbed.  Dat was geen probleem, totdat Maddy en ik wilde gaan slapen, toen werd Ninja de slaapkamer uitgestuurd door Maddy. Na nog een paar blaaspartijen heeft Ninja zich geinstalleerd in de logeerkamer. Om haar een beetje gerust te stellen, heb ik haar eten en drinken bij haar in de kamer gezet, zodat ze niet al te vaak met Maddy geconfronteerd werd. Ze hoefde alleen in de keuken te zijn als ze naar de kattenbak moest en af en toe kwam ze even om de hoek kijken. Een redelijke score dus.

In de nacht werd ik wakker van geblaas. Maddy lag naast mij te slapen, dus dat kon het niet zijn. Ben naar Ninja gaan kijken en die zat in het donker naar niets te blazen. Er was verder geen geluid in huis.

Het is natuurlijk ontzettend wennen voor haar en toen ik haar gerust wilde stellen kreeg ik ook een blaasconcert en ging ze krabben.

 

Zondagavond. Er leek geen eind te komen aan Ninja's defensieve gedrag. Ze raakte steeds meer gefrustreerd; ik denk dat ze niet alleen haar baasje en huis mistte, maar ontzettend bang is van Maddy. Jammer, want Maddy is absoluut heel lief voor haar en wil steeds met haar spelen. Helaas blijft Ninja blazen, steeds vaker zowel tegen Maddy als mij.

 

Een paar weken later ontving HUVO de volgende brief

 

Het gaat heel goed met de dames. Ze spelen veel en lopen elkaar vaak uit te dagen. Sinds een paar dagen likt Ninja zelfs Maddy's kopje; zo schattig, even die begroeting! Ze eten nu samen in de keuken en slapen wat vaker samen bij mij op bed. Ninja is volgens mij behoorlijk gelukkig en voelt zich helemaal thuis. In de ochtend word ik vaak wakker van Ninja, ze ligt dan tegen mijn gezicht aan met één pootje rondom mijn nek, ze kan niet dichterbij slapen eigenlijk. Ze is een echte vrijdoos. Soms zijn de dames wel even jaloers op elkaar, want ze moeten één baasje delen. Als ik na mijn werk thuis kom, zitten de 'zusjes' naast elkaar achter de deur te wachten, heel lief, voorheen zat Ninja een paar meter achter Maddy.

De gezondheid van Ninja is goed. Ze geniet regelmatig van een kambeurt. Ze eet goed, zowel anti-blaasgruisbrokjes als senior voer. Soms spuugt ze nog wel eens eten uit, maar werkt daarna vrolijk een tweede lading naar binnen. Ik wist van het vorige baasje dat ze dit soms deed, maar de wasmachine is geduldig, dus dat geeft niets.

 

Al met al is het helemaal goed gekomen,

pffff.... een opluchting

 

 

  Maddy        Ninja

 

 

 

kom op meid, laat mij je haar eens doen!

 

_________________________________________

 

op stap   

                        

Als vrijwillige uitlaathulp bij de HUVO krijg je met allerlei soorten en maten honden te maken. Jong en oud. Als je de hond nog niet eerder hebt ontmoet, neem je even de tijd om aan elkaar te wennen, in het bijzijn van de baas. Even een praatje, een aai en laat de hond uitgebreid aan je snuffelen.

Een snoepje uit je jaszak toveren doet vaak wonderen. Je vraagt aan de baas hoe de hond zich gedraagt buiten, hoe het contact met andere honden verloopt (héél belangrijk), en hoe lang de hond wil en kan lopen.

 

En dan op stap! Best spannend zo'n eerste keer. Je merkt dat dat ook voor de hond geldt. Ze kijken steeds om of die vreemde er nog is. Maar vaak overwint de blijdschap van het buiten zijn het van de onwennige situatie.

Een z.g. uitrol- of flexlijn is heel prettig bij het uitlaten van een hond die je niet zo goed kent en daardoor niet los kunt laten lopen. Het geeft meer bewegingsvrijheid dan een gewone lijn. Soms heeft de baas langdurig hulp nodig en kan het gebeuren dat je heel vaak  dezelfde hond uitlaat. Dan ontstaat er een band en als de hond ook goed naar je luistert, kun je hem wel loslaten lopen. Maar, het is altijd opletten, het is en blijft de hond van een ander!

 

Dat geldt allemaal niet voor ons aller lieveling: Boebie. Een zevenjarige boerenfox (reu). Alle vrijwilligers hebben hem al vele malen uitgelaten. Als je hem komt halen springt hij bijna door de ruiten van enthousiasme en in de gang kronkelt hij van blijdschap rond je benen. Het is een hele klus om hem dan aan te lijnen. 

 

Eenmaal buiten kijkt hij niet meer op of om. Als een stofzuiger schuift hij in rap tempo met zijn neus over de grond. Bij ieder graspolletje, paaltje, struik, brug of zomaar midden op gras gaat zijn poot omhoog voor een geurvlag. Daartussendoor doet hij ook gewone plassen en de rest (want daar gaat het toch om). Na een half uur wordt hij wat rustiger en kijkt eens om wie er nu weer aan de andere kant van dat lijntje loopt. Als hij ziet dat je hand naar je jaszak gaat, komt hij snel dat snoepje halen. Hij laat zich lekker aaien en als je dan ook nog een balletje bij je hebt, dan is het helemaal feest voor Boebie.

Na een uur wil hij wel weer naar huis. Hoe dichter we bij zijn straat komen, hoe sneller hij gaat lopen. Hij is duidelijk blij weer bij zijn baas te zijn, want eenmaal binnen is hij je compleet vergeten. En zo hoort het ook!

 

  Dit is een voorbeeld van één van de uitlaathonden.

En zo hebben wij er meerdere die uitkijken

naar dat uurtje per dag lekker buiten stappen.

Als de baas om welke reden dan ook het tijdelijk niet kan,

dan doen wij het!

 

LdK

 

__________________________________________

         

PIET

 

Zwerfkater Piet is niet meer. Twaalf jaar geleden kwam hij onze tuin in lopen, duidelijk met het plan te blijven, maar binnen komen durfde hij niet. Van alles hebben we geprobeerd, maar als er een deur achter hem dicht ging raakte hij in paniek. Daarom hebben we een soort konijnenhok voor hem gemaakt, met lekker veel warm hooi erin en dat was goed. Alleen op oudejaarsavond moest hij naar binnen. Om hem dan te kunnen vangen kreeg hij de hele dag geen eten. In de avond liet hij zich verleiden een aangeboden stukje vlees te komen halen en voor hij het wist werd hij gepakt en in de keuken opgesloten. Dan was hij de eerste week van het nieuwe jaar hij ieder vertrouwen in ons kwijt. 

Een tijdje terug werd hij ziek. Onderzoek wees uit dat hij verschrompelde nieren had, dus zijn dood was getekend. De dierenarts heeft hem met een paar pepprikken nog een aantal extra dagen bezorgd. Maar hij kon van zwakte amper op zijn pootjes staan.

Tot onze grote verbazing wilde hij toen wel naar binnen. Wij lieten hem zijn gang gaan om zelf een plekje te zoeken waar hij zich op z'n gemak zou voelen. Heel langzaam liep hij de trap op en ging op de breedste tree in de kromming van de trap liggen. Wat een vreemde plaats. 

's-Nachts ben ik steeds naar hem gaan kijken. Daarbij miste ik Aagje, onze jonge poes die normaal op de stoel naast mijn bed slaapt. Ik vond haar twee traptreden boven Piet. Niet slapend maar rustig zittend. Zo heeft zij de gehele nacht gewaakt! Toen ik de volgende ochtend opstond, sprong zij op haar stoel in de slaapkamer, krulde zich op en viel in diepe slaap. Wisseling van de wacht!

Wie had dat gedacht van dat kleine monstertje, dat Piet altijd met wat minachting behandelde: "Wat moet ik met die ouwe sukkel die nooit wil spelen".

Piet ging heel snel achteruit. Hij kon ook niet meer opstaan. Ik heb de dierenarts gebeld en 's-middags kreeg hij de verlossende prik.

Nu doorzoekt Aagje huis en tuin. Snuffelt op al Piet zijn vaste plaatsjes. Zij mist hem, net als wij.

 

Aagje  zieke Piet

 

Altijd als ik 's-ochtends opsta, zomer en winter, is mijn eerste gang de tuin in om te kijken wat er die nacht is gegroeid, of bevroren. Twaalf jaar lang werd ik daarbij geassisteerd door Piet. Pal naast mijn voeten besnuffelde hij de planten die ik bekeek. Dan praatte ik wat met hem over de toestand van de tuin. Hij antwoordde altijd met vette knipogen.

Vanmorgen deed ik de ronde in m'n uppie.

Zonder Piet is het een heel saaie tuin....

 

LdK